İngiltere'nin Gençlere Yatırım Yapmaması Ağır Bir Ekonomik Bedel Ödetiyor

İngiltere, genç nüfusuna yönelik yetersiz yatırımların ekonomik ve sosyal maliyetleriyle yüzleşiyor. Özellikle 2008 sonrası kemer sıkma politikaları ve COVID-19 pandemisinin gölgesinde büyüyen bir nesil, kamu hizmetlerindeki kesintiler, artan yaşam maliyetleri ve yapay zeka devriminin getirdiği iş piyasası değişiklikleriyle boğuşuyor. Bu durum, ülkenin uzun vadeli ekonomik sağlığı üzerinde ciddi bir baskı oluşturuyor.

Eski bakan Alan Milburn'ün liderliğindeki bir inceleme, bu durumu 'ahlaki bir kriz' olarak tanımlıyor ve bir milyondan fazla gencin eğitim, istihdam veya öğretim dışında (NEET) olduğunu ortaya koyuyor. Bu genç işsizliği krizi, Birleşik Krallık ekonomisine yılda tahmini 20 milyar sterlinlik bir gayri safi yurt içi hasıla (GSYH) kaybına mal oluyor; bazı tahminler ise bu rakamın yıllık 125 milyar sterline kadar çıkabileceğini belirtiyor. İngiliz devleti, gençlere yönelik istihdam desteği için harcadığı her 1 sterline karşılık, sosyal yardımlara 25 sterlin ayırıyor. Bu dengesizlik, kamu kaynaklarının verimsiz kullanımını ve sorunların kökenine inmek yerine sonuçlarıyla mücadele etme yaklaşımını gözler önüne seriyor.

Son 16 yılda eğitim politikaları, gençlik hizmetleri ve daha geniş kamu sektöründe yaşanan değişimler, bu neslin karşılaştığı zorlukları derinleştirdi. İngiltere'deki gençlik hizmetlerine yapılan harcamalar %76 oranında azalarak 1,3 milyar sterlinlik bir kayba yol açtı; binlerce gençlik kulübü kapatıldı ve sosyal hizmet uzmanları işlerini kaybetti. Ayrıca, okul binalarına yapılan yatırımlar dörtte bir oranında düşerken, öğrenci başına yapılan harcamalar 14 yıl boyunca donduruldu. Bu kesintiler, gençlerin geleceğe dair inançlarını sarsarak, sadece dörtte birinin toplumda adil bir şansı olduğuna inanmasına neden oldu.

Gençler arasında artan zihinsel sağlık sorunları, anksiyete ve depresyon, ekonomik olarak pasif kalmalarının ana nedenlerinden biri olarak gösteriliyor. Bu durum, genç yaşta işsizlik deneyiminin uzun vadeli ücret düşüşlerine ve sonraki işsizlik dönemleri olasılığının artmasına, yani 'uzun vadeli yara izi' etkisine yol açtığı bulgularıyla birleşiyor. Yetenekli işgücünden yoksun kalma riski, teknoloji, imalat ve hizmetler gibi taze yeteneklere bağımlı sektörler için ciddi bir tehdit oluşturuyor ve ülkenin toplam üretkenlik büyümesini aşağı çekiyor.

Analistler ve piyasa gözlemcileri, bu eğilimin sürdürülemez olduğunu belirtiyor. İngiltere Hazinesi'nin genellikle maliyetlerin hemen ortaya çıkıp faydaların yıllar sonra gelmesi nedeniyle önleyici yatırımlara şüpheyle yaklaştığı biliniyor. Ancak Alan Milburn'ün raporu, bu yaklaşımın devam etmesi halinde ülkenin sağlık hizmetlerinin çöküşü, artan refah faturaları ve zayıf ekonomik büyüme gibi sorunlarla karşılaşmaya devam edeceği konusunda uyarıyor. Gelecek dönemde, refah sisteminde önemli reformlar yapılması, eğitim, beceri geliştirme ve sürdürülebilir istihdama giden yolların güçlendirilmesi gerektiği vurgulanıyor. Aksi takdirde, İngiltere'nin 'önleyici bir devlet' inşa etme fırsatını kaçırarak daha büyük ekonomik bedeller ödemesi kaçınılmaz görünüyor.